یک سال پس از اعدام حمید حسین‌نژاد، خانواده او همچنان در تاریکی مطلق از محل تدفین عزیزشان به سر می‌برند. این وقایع، تبلور واقعیتی تلخ است که در آن، اجساد زندانیان اعدام‌شده به ابزاری برای فشار روانی بر خانواده‌ها تبدیل شده است. حسین‌نژاد، پدری سه فرزند اهل چالدران، در تاریخ ۳۰ فروردین ۱۴۰۴ در ارومیه اعدام شد، اما مکان دفن او همچنان یک راز سربه‌مهر باقی مانده و پیگیری‌های خانواده به جایی نرسیده است. مقامات قضایی و امنیتی از ارائه هرگونه پاسخ روشن در خصوص محل دفن امتناع کرده‌اند، که این بلاتکلیفی، بار روانی عظیمی را بر دوش بازماندگان نهاده است. این شیوه عدم شفافیت در تعیین تکلیف پیکرهای اعدام‌شدگان، پدیده‌ای نوظهور نیست و گزارش‌ها حاکی از آن است که در سال جاری، دست‌کم چندین زندانی سیاسی دیگر نیز اعدام شده و اجسادشان تحویل خانواده‌ها نشده است. این رویکرد، از حقوق اولیه انسانی خانواده‌ها برای سوگواری و برگزاری مراسم تدفین محرومشان می‌سازد و مصداق بارز شکنجه روانی تلقی می‌شود. تلاش‌هایی در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ‌هایی چون «#پیکرها کجاست؟» برای پیگیری این موارد و شنیده شدن صدای خانواده‌ها آغاز شده است.